Soulcollage2Op maandag 7 november bezochten we het opvangcentrum voor vluchtelingen te Brugge. We volgden ook een 'Soul Collage workshop' om in interactie te gaan met enkele bewoners. Lees hier de prachtige verslagen van enkele deelnemers.

Lees hier het verslag van Viviane Van Pottelberghe!

Lees hier het verslag van Vanessa Matthyssen!

 

 

 

Soulcollage3

Hieronder het verslag van onze medewerkster Veerle Vanden Auweele:

Een leuke dag was het in het Brugse opvangcentrum van het Rode Kruis.

Met een handje vol mensen kregen we in de voormiddag uitleg over het reilen en zeilen van het opvangcentrum, dat er al sinds 1990 is.

Een korte rondleiding in de gemeenschappelijke ruimtes gaf ons een beeld van het centrum. Een statig gebouw met gezellige ruimtes om samen te komen, te koken, te fuiven of om bij te leren.

Van klein tot groot, mannen tot vrouwen is er plaats voor een 60-tal mensen.

Uiteraard niet evident om met al die culturen bij elkaar te wonen, maar het lukt. Al is de taal voor iedereen verschillend, toch is er communicatie.

En die communicatie hebben we zelf aan den lijve kunnen ondervinden.

In de namiddag organiseerden we met het Rodenbachfonds samen met begeleidster Annemieke Dooms van de afdelingen De Vlaemsche Stooringhe Zen-Yin uit Waregem een workshop ‘Soulcollage’.

Met soulcollage wordt er gestreefd om een kaart samen te stellen waarbij je prenten uitzoekt die je mooi vindt. Het komt uit je hart/ziel.

Druppelsgewijs kwamen de nieuwsgierigen (jonge mannen!) even kijken, kregen van ons de uitleg, en bleven ‘plakken’.

Wat later nog enkele dames die terughoudender waren. Op den duur was er bijna plaats te kort voor de 20 deelnemers.

We hielpen elkaar bij het zoeken van prenten, spraken erover, maakten kennis met elkaar. Van in stilte werken aan je kaart (wat onze opdracht was) kwam helemaal niets van in huis.

Het werd een gezellige bezigheid.

Na het maken van de kaart liepen we rond de tafel om elkaars kaarten te bewonderen. Daarna gingen we allen weer zitten en kon wie het wilde zijn kaart verduidelijken. De taal mocht hier geen barrière zijn en dat was het ook niet. Wie Nederlands kon, deed zijn best. Bij wie het niet lukte, kon het in zijn eigen taal. Maar het is ongelofelijk hoe vlot er al een gesprek in het Nederlands kon gevoerd worden.

De dames en heren gingen met twinkelende ogen en met trots weg met kaarten in de handen. Het waren de dingen die zij in hun hart droegen en wat zij in hun toekomst zou de willen.

Iedereen vond het een belevenis. Ook de verantwoordelijken van het Rode Kruis Centrum stonden versteld van de opkomst. En dat het hoofdzakelijk mannen waren die deelnamen vonden zij helemaal niet vreemd.

Voor herhaling vatbaar!

Op naar een ander centrum.